متن : و يحرم عليه إن يتعتع الشاهد أصل التعتعة في الكلام التردد فيه و هو هنا أن يداخله في الشهادة فيدخل معه كلمات توقعه في التردد ، أو الغلط بأن يقول الشاهد : إنه اشترى كذا فيقول الحاكم : بمائة ، أو في المكان الفلاني ، أو يريد أن يتلفظ بشيء ينفعه فيداخله بغيره ليمنعه من إتمامه و نحو ذلك . شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : بر قاضى حرام است كه شاهد را در [ تعتعه ] قرار دهد و مقصود از آن در اينجا اين است كه در اثناء شهادتش داخل گردد . شارح ( ره ) مىفرماين : اصل [ تعتعه ] و معناى لغوى آن اين است كه شخص را در كلامش مردّد و متحيّر كنند ولى همانطورى كه مرحوم مصنف فرمود مقصود از آن در اينجا اين است كه قاضى در اثناء شهادت شاهد داخل شده و كلماتى را در بين صحبت وى القاء كند كه وى را دچار حيرت و تردد يا غلط و اشتباه نمايد مثلا شاهد بگويد : زيد مال را خريده بلافاصله حاكم بگويد به صد تومان ؟ يا بگويد : در فلان مكان ؟ يا مثلا شاهد بخواهد لفظى را كه بنفع مدعى تمام مىشود القاء كند ولى حاكم با طرزى استادانه او را از اين تصميم منع نموده و نگذارد كلامش باتمام رسد و نيز امثال اين دخالتها . قوله : اصل التعتعه : يعنى معناى لغوى اين لفظ .